باری؛
باران است
بر عریانی چهره پاییز!

یک ماه اتصال مدام
به رحمتک التی
وسعت کل شیء!

به رغم این همه ابر
منتظر ِ
آفتابم !

پر می گیرم تا اوج
سر در سقف آسمان
پیشانی بر خاک!

کعبه
دل
گشود!

توی دهان شب
سرگردانی من است
و طعم این فانوس!

من شبم تو روز روشن
يولج الليل في النهار
و يولج النهار في الليل»»

فرو می‌روم
در خیابان اردیبهشت
در این همه برگ و رنگ!

دو نقطه!

فروشنده‌ی ِ
ماه و ناهید و مهر!

ورق می زنم تو را
از گریه به خنده
از زمستان به بهار!

چراغها را
خودت خاموش کن زویا!
من خسته ام!

بی سامانی ِ
مردی تنها
در کوچه های کوفه!

من ادامه بیداری توام
یا
تو ادامه خواب من؟

سبحان ربی العظیم
و خداوند شنوای حمد است
سبحان ربی الاعلی!

در این تاریکی
پی ِ کلمه ای می گردم
که پیش پایم را روشن کند!

شاسّی بلند ِ
عشوه گر ِ
نقش باز ِ من!

کوفتت بشود!

چشم ِ خود را
درویش می کند
با جیب های خالی!

پرنده ها این طوری اند
به آدم نمی گویند
که کجا می روند!

آسمان
 گیج ِ عطر ِگیسوی توست
شامپو چی می زنی مگه؟

با 
ارز
منزرت!!

باد در حوالی صبح 
خودش را
به زير پيراهنت تحميل می‌كند

گوشهایشان را دیروز جمع کرده ام
دیگر چیزی نمی شنوند
ماهی ها!

از بغل ِ ننه سرما
می‌پریم
بغل عمو نوروز!

شبانه
کوچ
کرد!