والشمس و ضحیها
والقمر اذا تلیها
که دلتنگ توام!

پرتاب شده ام
به عمق دلتنگی
در این عصر پاییزی!

دلی
در باران شبانه پاییز
گم شد!

نشسته ام توی دلم
و هی نام تو را
بر دیوار می کنم!

لب می گذارم بر لب فنجان
تنهایی را سر می کشم
سرد و تلخ!

نه زبان در کام می چرخد
نه دل طاقت می آورد
دیدار پس از سال ها!

هجوم دلهره
از بوق ممتدی که
صدای تو تمامش نمی کند!

نام ِ کسی
هی تکرار می شود
میان خنده و گریه!

پیش آ
از این همه دلتنگی که بگذریم
آغوشت چطور است؟

صدای سماور سالهاست
یا دوباره مادربزرگ
در ایوان چیزی زمزمه می کند!

غصه دار است
روزهای امتحان و نزدیک شدن ِ
ندیدن های راه مدرسه!

هجوم شبانه ِ شعر
به کسی که به ماه خیره شده
و گریه می‌کند!

تو صدایم کرده‌ای
یا
باران می‌آید؟

برای دلتنگی
باران بهانه است
آفتاب بهانه است!

نبودنت
بهانه ای برای سر به زیری و گریه
در این باران!

در کجای تنهایی جهان برف می آید
که این گریه نیمه شبانه
بند نمی آید!

حسن یک، حسن دو
حسن دنده به دنده
حسن چرا نمی خنده؟!

کاش هیچ پدری
زود پر در نیاورد
و تا دورها نرود!

من دلتنگم
قسم به برفی که می آید
سوگند به بادی که می وزد!

از آمدنت این باد
مطمئن شده انگاری
دیوانه شده امروز!

منتظر ِ بارانم
که بزند بر عریانی ِ تن ِ
این رؤیاها!

تیک می زنم کنار نامت
در لیست ِ
قرارهای ِ هر دقیقه ام!

شهابی تو
که دیر و دور
از خانه ما می گذری!

کسی
شبی
غمی!

دست می کشم
به سطحی صاف
قاب اما تو نمی شود!

درخت ِ امن ِ برادری
دوست داشتن‌ات  با من چه می‌کند
در این هوای ابری ِ بی‌باران...

دل‌تنگم
برای آن همه کلمه‌ی روشن
که از لابلای سبیلت می‌تراوید!

تو نیستی و
دسته‌های عزا
هر عصر توی دلم!

این همه گریه
مرا
از کجا پیدا کرده...

جمعه است
باران می‌آید
تو نیامدی...